Pracownia preparatyki mikroskamienialosci

Pracownia szlamownicza znajduje się w pomieszczeniu 0.24.
Opiekunem pracowni jest dr inż. Ewa Malata, (email: ewa.malata@uj.edu.pl, pokój 2.20), a opiekunem technicznym jest mgr Lucyna Bobrek
W pracowni prowadzone są następujące badania:
 
Dezintegracja próbek skalnych do badań mikropaleontologicznych za pomocą soli glauberskiej (Na2SO4∙10 H2O) oraz ciekłego azotu.
Wydzielanie mikroskamieniałości: otwornic, promienic (radiolarii), nannoplanktonu.
 
Wyposażenie pracowni:
Sól glauberska –  (siarczan sodowy – techniczny bezwodny)
Zestaw naczyń ze stali nierdzewnej
Palniki gazowe – 8 szt.
Zestaw sit miedzianych – 2 komplety
Wanna kamienna z osadnikiem
Zamrażarka 6cio-szufladowa Indesit
waga elektroniczna (zakres od 0,1g- do 5 kg)
myjka ultradźwiękowa
Dewar LD10 (chochelka, rękawice kriogeniczne)
regał metalowy z 9-cioma drewnianymi półkam
sprzęt i środki ochronne:
Wyciąg laboratoryjny nad palnikami gazowymi z szybą z regulowaną wysokością
Fartuchy ochronne
Rękawice gumowe 
Rękawice termoodporne do przenoszenia gorących naczyń
podest drewniany przy wannie
 
Proces maceracji próbek skalnych do badań mikropaleontologicznych za pomocą soli glauberskiej:
 
Aby zdezintegrować próbkę (proces maceracji) gotuje się i schładza próbki w roztworze soli glauberskiej (Na2SO4 ∙ 10 H2O). Podczas stygnięcia sól wsiąka w pory w skale i zwiększając objętość w trakcie krystalizacji rozdrabnia materiał. Pełny proces wymaga często kilku lub kilkunastu cykli, często wspomaganych zamrażaniem i rozmrażaniem próbki. Rozdrobniona próbka jest przemywana przez zestaw sit  (od 2 do 1000 x 0.056x0,045 mm) pozwalający wyseparować drobną frakcję do uzyskiwania mikroskamieniałości. Proces ten nazywa się szlamowaniem.
 
Proces maceracji próbek skalnych do badań mikropaleontologicznych za pomocą ciekłego azotu:
Aby zdezintegrować próbkę skalną za pomocą ciekłego azotu, 2 dni przed maceracją zalewamy próbkę gorącą wodą i odstawiamy np. w słoiku lub innym naczyniu szklanym do nasiąknięcia wodą.
Podczas pracy z ciekłym azotem naprzemiennie polewamy próbkę ciekłym azotem i wrzątkiem. Rozdrobniona próbka przemywana jest na sicie o siatce w rozmiarze 1000 x 0.056x0,045 mm. Podczas  maceracji azotem ciekłym proces erozji jest wielokrotnie  przyspieszony (ok. 3000C ) niż zachodzi to w naturze. Dezintegracja próbek skalnych i "wypadania" z nich mikroskamieniałości przebiega bardzo szybko. Ponadto przy takich amplitudach uruchamiane są dodatkowe procesy niszczące skałę, których synergiczne działanie sprawia, że proces dezintegracji próbek skalnych zachodzi jeszcze szybciej.
Wysuszone residuum jest analizowane przy użyciu lupy binokularnej, a okazy mikroskamieniałości  są wybierane do specjalnych, opisanych  celek w pracowni mikropaleontologicznej (pok. 101). Przedmiotem badań mikropaleontologicznych materiału uzyskanego metodą szlamowania są głównie otwornice (Foraminiferida). Dodatkowo proces maceracji wykorzystywany jest w badaniach sedymentologicznych m.in. rozkładu uziarnienia oraz minerałów ciężkich.